The Most crapiest saying I have ever heard

You should reach to the level that to become mind- blowingly fussy and meticulous , otherwise you embarrass yourself.

زندگی

زندگی چیزی جز عشق نیست، حتی اگر دور، حتی اگر دست نیافتنی، حتی اگر غایب باشد و محو گردد. شاید جستجو برای دستیابی به   یافتن فردی باشد که از جنس توست، از جنس فکرهای تو، از جنس دغدغه‌هایت، از جنس اشک‌ها و دلتنگی‌هایت..

شراره یعقوبی

پنیر مجانی

هر قدر سنم بیشتر میشود کمتر به قضاوت مردم در مورد خودم اهمیت میدهم.
از این رو هر چقدر مسن تر میشوم بیشتر از زندگی لذت میبرم ...
حذف کردن آدمها از زندگیم به این معنی نیست که ،
از آنها متنفرم!!
معنای ساده اش این است که برای خودم احترام قائلم ...
هر کسی قرار نیست به هر قیمتی تا ابد با من بماند ...
لطف بسیار بزرگی در حق خودمان خواهیم کرد اگر کسانی که روحمان را،
مسموم میکنند را رها کرده و به آرامش پناه ببریم ...
زندگی به من آموخت که هر اشتباهی تاوانی دارد ،
وهر پاداشی بهایی ...
پنیر مجانی فقط در تله موش یافت میشود ...

How to Influence People

1. They are genuinely interested in others.

2. They smile.

3. They remember the people they meet.

4. They encourage people to talk about themselves.

5. They are aware of others' interests.

6. They make others feel important — in a genuine way.

Read more: http://uk.businessinsider.com/how-to-be-more-likable-2015-3?r=US#ixzz3Xa5YSSfd

The deepest principle in human nature is the craving to be appreciated.[William James]

Things matter in a relationship

1. "I promise to respect, admire and appreciate you for who you are, as well as for the person you wish to become." Research on positive illusions shows that it’s helpful to see romantic partners in a positive light – to appreciate their positive qualities rather than ruminating about their flaws. Not only does this sunny outlook lead to better relationship satisfaction, but positive illusions help partners to feel better about themselves.¹ So, in the first part of this vow, we’re promising to always see the best in each other.
In the second part of this vow, my partner and I are promising to support each other’s attempts to grow and improve ourselves over time. This is called the Michelangelo phenomenon, and research shows that supporting your partner’s changes to their self is very beneficial both for the partner and for the relationship.² Importantly, I’m not promising to help my partner improve in the way I want him to improve, but in the way he wants to improve himself, and vice versa. It’s all about supporting the partner’s own personal goals.
2. "I promise to support and protect your freedom, because although our lives are intertwined, your choices are still yours alone."
This vow draws from research on autonomy. Although humans are social creatures who both need and enjoy relationships, it’s also important for us to maintain our individuality. In particular, we need to feel like the decisions we’re making are truly coming from us. When people feel forced or coerced into making choices – like they didn’t have any real choice in the matter – they’re less happy and less fulfilled. And, as you might have guessed, that lack of happiness is problematic for relationships.³ In this vow, my partner and I are promising to avoid pressuring, guilting, or otherwise coercing each other into making decisions, striving instead to always respect each other’s right to make choices for ourselves.
3. "I promise to seek a deep understanding of your wishes, your desires, your fears, and your dreams."
This vow draws from research on responsiveness, which involves sensitively meeting your partner’s needs. Striving to meet each other’s needs is a cornerstone of healthy relationships.⁴ However, you can’t meet a partner’s needs if you don’t know what they are. Understanding one’s partner is the first step to being responsive, which is why we each promise to seek a deep understanding of one another.
4. "I promise to always strive to meet your needs, not out of obligation, but because it delights me to see you happy."
 Once we figure out what each other’s needs are, my partner and I promise that we will try our best to meet those needs. Of course, this can be easier said than done. Sometimes, giving your partner what they need involves difficult sacrifices on your part.
Research on sacrifice shows that it’s important not to make sacrifices for avoidance-based reasons, such as feeling as though you “should” be giving something to your partner. Both partners are better off when any sacrifices are made out of approach motives, such as genuinely wanting to make your partner happy.⁵ So, with this vow, my partner and I are promising each other that when we do sacrifice for each other, we’ll do it only with love and care, and not with reluctance or resentment. If and when we can’t make sacrifices for the right reasons, it’s probably better not to make the sacrifice at all.
5. "I promise to be there for you when you need me, whenever you need me."
This vow is based on what it means to be a good attachment figure: the person in your life who you most strongly rely on for support. With this vow, we’re promising to reliably be there for each other when one of us is distressed: to be each other’s soft place to fall, or what researchers call a “safe haven.”⁶
6. "I promise to nurture your goals and ambitions; to support you through misfortune, and to celebrate your triumphs."
This vow covers the other side of being a good attachment figure: being there for your partner when they’re not distressed. Basically, my partner and I both want to know that we can take risks, make mistakes, and come home to a supportive partner at the end of the day. Letting your partner go out and conquer their goals, knowing that you’re there in the background cheering them on, is called being a “secure base.”⁷
7. "I promise to keep our lives exciting, adventurous, and full of passion."
Here, we draw from research on self-expansion theory, showing that couples are happier when they engage in new, interesting things together.⁸ Basically, we’re promising each other not to let our relationship fall into a rut.⁹ We’re going to keep courting each other, keep travelling and exploring together, and keep sharing novel and interesting experiences with each other for the rest of our lives.
8. "I promise to persevere when times get tough, knowing that any challenges we might face, we will conquer them together."
This is our version of the traditional vows about being together “for better, for worse”; in other words, it's a promise to stay committed to each other. Research shows that by having this committed outlook – where we intend to stay together through thick and thin – we should be better able to deal with any adversity that might come our way. This is because when a couple sees themselves as a permanent partnership, their perspective on problems tends to shift from being about “me against you” to being about “us against the issue”: commitment helps people to stop treating conflicts as zero-sum, instead prioritizing the wellbeing of their partner and their relationship.¹⁰ So by acting like a team, we’ll be in a better position to face challenges together.
9. "I promise to treat you with compassion rather than fairness, because we are a team, now and for always."
This vow draws from research on communal orientation. Being communally-oriented means that you contribute to your relationship based on what is needed and based on what you have to give.¹¹ In other words, it’s about being a team player. With this vow, we’re promising not to “track and trade,” keeping careful tabs on each other to ensure that we’re each contributing to the relationship fairly and equally (“I did the dishes yesterday, so you should do them today”). Instead, we’re promising to always strive to contribute what we can, based on the needs of our partner (“You got home very late and had a stressful day – I’ll do the dishes tonight”). We trust that our respective efforts will more or less balance out in the long run. Communal strength, or this willingness to give to the relationship without much concern for what you’re receiving in return, is associated with a whole range of positive relationship outcomes.¹²
10. "I promise to show you, every day, that I know exactly how lucky I am to have you in my life."
 With this last vow, we draw from research on the emotion of gratitude.¹³ When people feel appreciative of their partners, they’re happier and more committed to their relationships. And when people express gratitude to their partners, their partners feel appreciated, that makes those partners feel happier, more committed, and more appreciative themselves. It’s all a wonderful cycle of goodness. So in this vow, my partner and I are promising to never take each other for granted, but rather to appreciate what we have and express that appreciation to each other often.

[Click on the Link]
http://www.scienceofrelationships.com/home/2013/12/9/getting-married-love-science-here-are-our-ten-research-based.html

I promise you, always the important things in life requires knowledge, data, and bravery

تکرار تاریخ

وقتی دیوار برلین رو برداشتند همه خوشحال بودند.
یک زن سالمند آلمان شرقی میگفت:
ما تنها مردمی هستیم که برای بازگشت به 40سال قبل خوشحالیم!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
چه آشناست!!!

Sometimes, we need a few people in our lives who will calmly call our bluff.

سايه آدم ها

اگر در ديارتان سايه آدم هاي كوچك درحال بلند شدن است
بدانيدكه آفتاب سرزمين تان دارد غروب ميكند

(Socrates)سقراط

٦٠ ويژگي افراد مهرطلب:

پدر و مادر با عشق دادن به فرزندشان ميتوانند چشمه عشق را براي هميشه در فرزندشان به وجود بياورد و فرزندش "محتاج" محبت نخواهد بود بلكه مشتاق محبت خواهد بود.

ادم مهربان:
در رابطه با ديگران خودم را خوب ميدانم و شما را خوب ميدانم. من خواستني هستم و شما خواستني هستيد. بيش از ٧٠ درصد مردم امريكا فكر ميكنند خوب نيستند. پس ميريم دنبال پول، جراحي زيبايي يا چاپلوسي و مهرطلبي يا كارهاي ديگر تا خوب به نظر بيام.
پس وقتي من خودم را دوست داشته باشم كار خوب ميكنم از انجام ان كار لذت ميبرم و با ان رشد ميكنم مثل محبت به ديگران.
پس وقتي به شما لطف ميكنم نه انتظار تشكر دارم نه منتي ميگذارم نه در اين دنيا يا دنياي ديگر انتظار پاداش ندارم چون من با رشدي كه كردم پاداش خود را گرفتم.
اگر مهربان نيستيم سه اتفاق ميافتد:
مهرطلبي: من محتاج محبتم پس تمام مدت ميخوام به همه ثابت كنم خوبم پس مرا دوست داشته باشيد پس من خودم را قرباني ميكنم تا مرا دوست بدارند.
خودخواهي: خودم را در ظاهر بزرگ و بي نياز نشان ميدهم اما در باطن رنج ميبرم و رنج ميدهم.
عزلت طلب: از ديگران جدا ميشوم تا اسيب نبينم.
٦٠ ويژگي افراد مهرطلب:
نيازمند تصويب و تصويب ديگران است.
توانايي نه گفتن به درخواست ديگران را ندارد و اگر نه بگويد دچار عذاب وجدان و حس بد مي شود.
خجالت مي كشد كه حق خود را مطالبه كند.
نسبت به رفتار و گفتار اشتباه ديگران مخالفت اشكاري نمي كند. (غیبت دائمی و پشت سر راحت حرف می‌زند ولی رودررو هرگز)
به راحتي نظراتش را بيان نمي كند.
توهين را تحمل ميكند اما تمسخر را نه.
از انچه براي شما مهم است تعريف و تمجيد مي كند.
رفتارش بر اساس حس و احساس است نه تفكر، به همين دليل اصرار به غذا دادن به شما در مهماني دارد. اگر محبتش را قبول نكنيد خشمگين مي شود و زود به او بر می‌خورد.
مهر و كين را با هم دارد. به فرزندش مي گويد بخور عزيزم بخور قربونت برم بخور وگرنه ميزنم تو سرتا
شخصيت غصه خوري دارد.
حتي در شرايط خوب احساس ياس ميكند مبادا اوضاع به سمت بدي برود.
پر توقع و پر انتظار است. در ازاي محبت و خوبي انتظار تشكر و محبت دارد.
نا اشكار شما را سرزنش ميكند و انتظار ديدن پشيماني شما را دارد. به طور مثال مي گويد عيب ندارد دير امدي اما انقدر منتظر موندم سر دردم شروع شد.
احساس مي كند به اين دنيا امده به بقيه خدمت كند. (و معمولا در اين راه همسر و فرزندش را اسيب ميزند يا فدا ميكند. مثلا از وقت خواب فرزندش ميزند كودكش رنج ميكشد اما نميتواند به مهمانان بگويد ديروقت شده و وقت خواب است.)
براي خودش خسيس است و نسبت به ديگران دست و دل باز (همه ی چیزهای خوب برای مهمان است، بد برای خود)
ويژگي هاي بهتر بودن (مومن، پاك، نجيب) را ميپذيرد اما ويژگي هاي برتر بودن (نشان دادن ماشين گرانقيمت و حرف زدن در مورد ان) را دوست ندارد.
قضاوت ديگران براش ملاك خوبي و بديست.
از اينكه از ديگري تعريف شود حس خوبي ندارد (حسادت پنهاني)
احساس مي كند كمتر و پايين تر از ديگران است.
از اينكه به او احترام بگذارند (او را بالا ببرند) خوشنود مي شود.
فرمانبرداري را خوبي خود ميداند.
شخصيتي وابسته دارند (نيازهاي فيزيكي و عاطفيشان از طريق ديگران براورده ميشود- احساس و انديشه اش متصل به ديگران است)
در زندگي به دنبال مقصر و گناهكار است. (اگر كسي صد بار از ما بخواهد كاري كنيم روزي كه ان كار را انجام داديم مسئول فقط خود ما هستيم)
خود را بدهكار ديگران ميداند و هميشه در حال عذرخواهي و تشكر كردن است.
از ترس خودخواه نبودن از زندگي لذت نميبرد.
مراقبت و مواظبت از خود را خودخواهي ميداند براي خانواده ش همه كار مي كند براي خودش نه
احساس ميكند هر جايي ميرود بايد كار مفيدي براي ديگران انجام دهد.
چون خودش را خوب نميداند غالب مواقع احساس تنهايي ميكند.
علاقه يي ندارد در يك جمع از او تعريف و تمجيد شود.
مظلوميت را دوست دارد چون مظلوميت را حقانيت مي داند.
براي جلب محبت ديگران نشان ميدهد كه همه را دوست دارد. براي جلب محبت ديگران حاضر است فداكاري كند.
نميتوان روي حرفهايشان حساب كرد.
چون برتري را خوب نميداند امادگي باختن در بازيها را دارد.
چون خودش را خوب نميداند جمله ش را با جاي فلاني اينجا خالي شروع ميكند.
به شدت از خودش و اوضاع ناراضيست.
وقتي عاشق ميشود در مقابل معشوق تسليم كامل است.
رفتار بد ديگران را تحمل ميكند چون ضعيف بودن را محق بودن ميداند.
از تغيير و تنوع دوري ميكند.
فقط براي ديگران زندگي ميكند به دنبال براورده كردن نياز ديگران است ( و موضوع ابرو از اينجا اغاز كيشود.)
با كسي كه مورد تاييد بقيه نيست ازدواج نميكند.
چون در طلب جلب محبت ديگران است بسيار مبادي اداب است (اين افراد به همين دليل در پي تربيت فرزندي مودب هستند و در اين راه فرزندشان را از پا در مي اورند تا بقيه بگويند چه بچه مودبي داري)
ظاهري ارام و دروني نارام دارند.
با كساني از انها خوشش نميايد هم دست به تعارف ميزند.
بسيار از انكه از او تشكر و قدرداني شود اهميت مي دهد.
براي خودش و ديگران محدوديت ايجاد ميكند (به همين دليل فرزندانشان با محدوديت هميشگي مواجهند)
اهل قضاوت و پيش داوري هستند. (دوستم يك دروغ گفته هزارتا حرف راست به او صفت دروغگويي ميدهم)
غرور خود را از طريق كوچك كردن خود و متواضع و فروتن بودن نشان ميدهد.
شعار مي دهد اما به ان عمل نميكند (به فرزندش ميگويد ورزش كن خودش اهل ورزش نيست)
اهل وظيفه است بعني كاري كه كسي به او تحميل ميكند اما مسئول نيست يعني كاري كه اختياري انجام شود. (كارهاي خوب را به خاطر ديگران ميكند. مثلا ظاهر نامرتب در خانه و ظاهر اراسته در بيرون)
به دنبال رسالت و پيامبريست بنابراين به دنبال نجات ديگران است.
اهل مذهب و خرافات است اما اهل سياست نيست. (از جمله قانون حلقه ها، قانون جذب محبت، و بسياري از خرافات شبيه علم)
اهل ترحم است و به خاطر همين حس با كسي ازدواج ميكند.
فاميل را خوب ميداند و غريبه را نه (معمولا فقط با فاميل رفت و امد دارند)
اغازگر خوبيست اما تمام كننده خوبي نيست.
اهل قضا و قدر و سرنوشت است و علاقه به فال گرفتن و استخاره دارد. (چون حاضر نيست مسئوليت زندگي خود را قبول كند)
مضطرب و نگران است به همين دليل دچار بيماري هاي روان تني مثل اسم ميگرن ... ميشود.
حالت خفيف افسردگي دارد.
خشمش را بروز نميدهد.
خجالتيست. فرد خجالتي خود را بد ميداند به همين دليل مواد مخدر و الكل استفاده ميكند تا حال بهتري داشته باشد.

خلاصه‌ای از سخنرانی دکتر فرهنگ هلاکویی پیرامون مهرطلبی

بیمار، نورمال، سالم

برخلاف مدل پزشکی که مردم یا سالم‌ند یا بیمار، در روانشناسی مردم سه دسته‌اند :
بیمار، نورمال، سالم
فرد نورمال با نظام ارزشی و اخلاقی جامعه خود را وفق داده و ارائه کننده‌ی آن نیز هست. در نتیجه اگر فرهنگ کشوری بیمار و گرفتار باشد افراد نومال هم بیمار و گرفتارند ولی در جامعه بیمار به حساب نمی‌آیند.فرد سالم خوشبخت است و از سلامت فیزیکی-روانی برخوردار است و در مسیر تکمیل و تکامل خود و دیگران قدم برمی‌دارد. افراد سالم دنیا شبیه هم‌اند و فقط جنبه‌هایی از فرهنگ و جامعه‌ی خود را که با ویژگی‌های فرد سالم هماهنگ است را بیشتر از دیگران داشته و پرورانده. افراد دچار بیماری روانی، عصبی یا اختلال شخصیت در جوامع مختلف شبیه هم‌اند. آنچه که افراد جوامع مختلف را از هم تمیز داده، افراد نورمال آن جوامع است که ۷۰-۸۰ درصد هر جامعه را تشکیل می‌دهند.
یک – فلسفه و جهان‌بینی او جنبه‌های واقعی و علمی را در نظر داشته و متکی به اصول اخلاقی انسانی و روحانی است.
تقدس انسانی را به صرف انسان بودن می‌پذیرد. خود و دیگران را خوب و درحال رشد و تکامل می‌بیند و راه را برای خود و دیگران هموار می‌کند. نظام باورهای او در چهارچوب همین فلسفه و جهان‌بینی است. در حالی که حقیقت همیشه زیبا نیست و زیبایی همیشه حقیقت نیست اما نقطه‌ی برخود این دو از آن اوست.
دو – فرد آرمان‌خواه
اگر به من و شما مرغی بدهند و بگویند آن‌را برای غذای امشب آماده کنید، فرد ایدئولوگ تمامی اجزای آنرا بدون ارزیابی، درسته مصرف کرده در حالی که فرد آرمان‌خواه تفکیکی قائل شده و آنچه برای سلامت انسان و علم زمانه و حتی با چشایی او سازگاری ندارد دور انداخته و بخشی را مورد مصرف قرار داده که همه‌ی اجزای آن خوب است.
فرد سالم فردی ایدئولوگ نیست. نمونه‌های ایدئولوژی در مذاهب و سیستم‌های سیاسی-اقتصادی مانند مارکسیسم و یا کمونیسم است
و فرد ایدئولوگ تمامی اجزای این مجموعه را با بدی و خوبی‌ش پذیرفته و حتی تا پای کشتن و یا کشته‌شدن نیز پیش می‌رود.
سه – توجه و اهمیتی فوق‌العاده‌ای برای واقعیت قائل است.
او از قبل کوشش برای توصیف و تخیل ِ جهان واقع نکرده بلکه تمام توان و نیروی خود را به کار می‌گیرد تا دریابد و کشف کند واقعیت چیست آنگاه اگر آن را دوست ندارد و درست نمی‌داند و نمی‌پذیرد از راه‌های واقع‌بینانه در جهت حل آن بر‌آید. در حالی که فرد نورمال و بیمار، واقعیت را آنگونه که میخواهد می‌بیند و آن‌گونه حس و احساس می‌کند که دوست دارد و کوششی به جهت درک و کشف واقعیت نمی‌کند.
چهار – میل و کوششی فراوان برای کشف و درک حقیقت دارد.
پنج – اهمیت، ارزش و اصالتی برای علم قائل است.
شش – آگاهی و آشنایی با مبانی و اصول فلسفه.
فلسفه به عنوان مجموعه‌ای از آگاهی‌های منتج به باورها و اعتقاداتی که میوه‌ی استدلال منطقی است تلقی می‌شود. موضوعات فلسفی پرسش‌های اساسی انسان هستند که علم قادر به پاسخ‌گویی آن‌ها نیست
هفت – اهمیت و ارزشی برای هنر قائل است.
هشت – فرد سالم، زیباشناس و زیباپسند است.
نــه – دارای عقل بوده و از آن در همه‌ی جنبه‌های زندگی استفاده می‌کند.
اول: عقل به خودی خود به وجود نمی‌آید و رشد نمی‌کند.
دوم: عقب افتادن رشد عقل در هر سنی قابل جبران است.
سوم: عدم استفاده از عقل همانند عدم وجود آن است.
عاقل به گونه‌ای می‌اندیشد که طبیعت کار می‌کند. یعنی انطباقی میان نظام فکری، منطقی و عقلی او وجود دارد که با طبیعت سازگار است. تظاهرات اولیه‌ی عقل در هفت سالگی نمایان می‌شود و در فردی که از امکانات و محیط مناسب برخوردار باشد بین ۱۸ تا ۲۲ سالگی به کمال خود می‌رسد و بنابراین اگر به مرحله‌ی بالاترِ دریافت و برداشت صوری و ذهنی(post formal operational stage) رسید، این فرد توانایی درک همه‌ی پدیده‌های جهان طبیعت و یا واقعیت را دارد.
ده – پذیرفتن اصل این‌همانی یا «اصل هوهویت»
یـــازده – پذیرفتن اصل علیت :
در جهان هیچ چیز بی‌علت و سبب اتفاق نیافتاده و نخواهد افتاد. هر معلولی دارای علت یا علت‌هایی است. این اصل به نوعی تعمیم اصل این‌همانی است. در نتیجه وقوع هیچ حادثه و اتفاقی را بی‌علت نمی‌داند، که این علت بر اساس قواعد و قوانین مشخصی حرکت می‌کند و بنابراین در جهانی زندگی نمی کند که بر اساس تصورات و تخیلات، دنیا دگرگون شود یا بر اساس میل فردی جهان آنگونه شود و یا چون دیگری چنین خواسته جهان چنین شده.
دوازده – انسان سالم درباره‌ی موضوعات دچار تضاد و تناقض نیست.
سیـــزده – این واقعیت را می‌پذیرد که جهان بر اساس احتمالات و امکاناتی که در مقابل خود دارد، موجب حوادث و اتفاقاتی می‌شود.
این تصور که جهان از آغاز تا پایان نوشته شده، ناشی از کوته نظری و بسته بودن ذهن و ضمیر ماست و یا نوعی از خودشیفتگی ست و به نظر نمی‌رسد سرنوشت و قضا و قدر و تقدیری در کار باشد. برخی بر این باورند که فقط بعضی از حوادث از قبل نوشته شده در حالی که اگر فقط یک حادثه اجباری باشد تمام حوادث قبل و بعد از آن اجباری خواهد بود.
چهــــارده – پذیرفتن مرگ به عنوان واقعیتی گریزناپذیر.
می‌داند که در «جهان کؤن و فساد» است یعنی هرچه در این جهان مادی به وجود آمده دیر یا زود نابود می‌شود. مرگ را به نوعی دنباله‌ی زندگی و نه مختلف و متفاوت از آن می‌داند و با این واقعیت آشناست که اگر از زندگی بهراسد از مرگ می‌ترسد و اگر با زندگی سازگاری و راحتی داشته مرگ ساده‌تر و آسوده‌تر است.
پــــانزده – اهمیت ویژه‌ای برای وقت و زمان قائل است. موضوع زمان پیچیدگی های فراوان دارد:
الف- انطباق و برابرسازی زمان کیفی درونی با زمان کمی بیرونی.
ب- دانستن اندازه و وقت لازم برای انجام هرکاری.
پ- فرد سالم نگران گذشت زمان نیست. جملاتی مثل «وقت من تلف شد»، «عمرم هدر شد»، «چیزی یاد نگرفتم»، «فلان فرد هم که نیامد» بیان می‌کنند و از این طریق زهر و سم به کام خودشان می‌ریزند. فرد سالم در حالی‌که از گذشت زمان خبردارست، گرفتار وسواس و نگرانی درباره گذشت زمان نیست.
ت- فرد سالم غافل از گذشت زمان نیست. اینگونه نیست که به یکباره متوجه شود زمان زیادی گذشته مثلا ظهر یا شب شده و از کاری که باید به انجام می‌رسانده غافل شده.
ث- برابری امروز و فردا موضوعی بسیار مهمی در سلامت روانی ست. فرد سالم اگر در مقابل این پرسش قرار بگیرد که «درد را امروز می‌کشی و لذت را فردا» یا «لذت برای امروز و درد برای فردا»، همیشه پاسخ او این ست که درد را امروز می‌کشم و لذت را فردا.
شـــانزده- داشتن نظم و ترتیب.
مطالعات علمی نشان می‌دهند که افراد موفق و ناموفق، در بیشتر زمینه‌ها در جهت اهمیت‌دادن به موضوعات مانند یکدیگرند، فقط با این تفاوت که افراد موفق موضوعات مهم زندگی(سلامتی جسم و روان، مطالعه، کار، بهبود روابط و…) را در اولویت‌های اول خود قرار داده و دیگران با اینکه بر اهمیت آن موضوعات واقفند ولی در جدول ترجیحات و اولویت‌های روزانه‌ی خود جایی برای آن‌ها در نظر نمی‌گیرند و چون در روز بیش از بیست کار انجام نمی دهند، ای بسا سال‌هاست که به فرصت انجام آن موضوعات دست نیافته‌اند.
هفـــده – داشتن هدف، مقصود و معنا در زندگی:
او دقیقا می‌داند که اکنون کجاست و به کجا باید برود، هدف را تعیین کرده و راه رسیدن به آن را تبیین نموده است. هدف‌ها به سه دسته تقسیم می‌شوند: کوتاه مدت(دو روز تا دو ماه)، میان مدت(دو ماه تا دو سال) و بلند مدت(دو سال تا پنج سال). کسب علم و آگاهی، شغل، سلامت فیزیکی و روانی، روابط اجتماعی، تفریح و سرگرمی از جمله مسائل مهم و اساسی زندگی هستند که باید برای آن‌ها هدف‌گذاری کرد.
هجـــده – تفکیک بین وسیله و هدف: بسیاری از مردم به دلیل آسیب‌ها و یا باورها و اعتقادات کودکی، در آغاز آنچه وسیله‌ست را هدف می‌گیرند. مثلا اگر پول وسیله‌ای‌ست برای برآوردن نیازهای انسانی، برخی پول را به عنوان هدفی تلقی کرده و به دنبال کسب آن به هر شکل و فرمی و نگه‌داشتن و خرج‌نکردن آن هستند. در نتیجه با وجود اینکه در ظاهر میلیون‌ها دلار پول دارند، رنجی که از پول‌های داشته‌ی خود می‌برند به مراتب بیش از رنج پول‌های نداشته‌ی فقیران هست.
مثال دیگر در این زمینه، ازدواج است. تا امروز ازدواج، تشکیل و یا نگه‌داشتن خانواده به عنوان هدفی بوده در حالی که امروزه انسان به دلیل توانایی‌هایی که پیدا کرده و به مرحله‌ی استقلال، آزادی و خودکفایی رسیده، ازدواج هدف نیست بلکه وسیله‌ای‌ست برای سلامت فیزیکی و روانی و رشد و خوشبختی. درنتیجه اگر ازدواج منتج به اهداف مذکور نمی‌گردد این که باید ازدواج کرد یا چنین هدفی داشت، باید کنار گذاشته شود.
نـــوزده – سیستم اخلاقی درست، مناسب و پذیرفته‌شده:
آنچه به عنوان سیستم اخلاقی میشناسیم، پنج اصل اصولی و اساسی ست.
«عدالت و انصاف، واقعیت و حقیقت، رهایی و آزادی، محبت و عشق، حرمت و حیثیت»
همیشه حقیقت را می‌گوید و راستی که میداند ابراز می‌کند حتی اگر به ضرر و زیان خود و دیگران باشد. او به خاطر منافع خود، مصلحت یا هر موضوع دیگری بر روی اصول اخلاقی پا نمی‌گذارد.
بـــیست – تعریف فرد سالم از انسان: امروزه دو تعریف از نظر فلسفی و علمی وجود دارد:
انسان موجودی‌ست ناقص.
نه کثیف، نه نجس، نه گناهکار، نه بد، نه خوب. از نظر علمی انسان موجودی‌ست ناقص که از طریق پرورش، تعلیم و تربیت و تجربیات زندگی به سمت کمال می‌رود.
انسان موجودی‌ست که از آینده خبر دارد و می‌تواند آینده را از همکنون بسازد و مسئولیت این ساختن را بر عهده‌ی خود و دیگران می‌داند. به همین دلیل است که فقط و فقط انسان است که مضطرب و نگران می‌شود زیرا از آینده خبر دارد و چنین حال و احساسی در حیوان نیست، با وجودی که در ترس انسان و حیوان مشترک‌ست.
بیست و یـــک – انسان همیشه هدف است نه وسیله، انسان شخص است نه شیء و کالا:
هیچ انسانی را نمی‌توان هیچ‌زمان به پای هیچ بتی، از خدا گرفته تا باورها و اعتقادات حتی آرمان و ایدئولوژی فدا کرد. هدف از همه‌ی اینها انسان‌ست. انسان را نمی‌توان کشت تا جامعه‌ای بهتر باشد. انسان را نمی‌توان از میان برداشت تا دموکراسی و آزادی برقرار شود. انسان به خودی خود هدف است.
نگاه شیء و کالاگونه به انسان، ناچار فرد را به این نتیجه می‌رساند که خودِ فرد نیز کالاست. انسان را می‌فروشد و می‌خرد. درنتیجه با بروز اولین علائم پیری و فرسودگی در خود، احساس بی‌ارزشی می‌کند. این نگاه ویران‌گر است.
انسانی که به خود به عنوان کالا نگاه می کند، حتی اگر زیباترین و بهترین و باهوش‌ترین و عاقل‌ترین باشد، چون ایام پیری و شکستی و از دست دادن توانایی‌های جسمی و ذهنی-روانی فرا می‌رسد، رنجی که می‌برد چند برابر کسی‌ست که از آغاز خود را شخص می‌دیده اما ظاهر زیبا و هوش و عقلی آنچنان هم نداشته.
بیست و دو – فرد سالم به خود و دیگران اجازه داده نظام باورها و اعتقادات و هر سیستم و سازمانی را نقد، انتقاد و علیه آن‌ها اعتراض کند. او این واقعیت را دریافته که همه‌ی سیستم‌ها، سازمان‌ها، باورهاو اعتقادات، آن زمان که زیر شلاق نقد و انتقاد و اعتراض قرار می‌گیرند، پاک می‌شوند و صیقل می‌یابند و ارزش و اهمیت بیشتر یافته و شایسته انسان می‌شوند.
هرگز دشمنی خود را متوجه انسان نکرده زیرا انسان را مقدس، شخص(نه کالا)، هدف(نه وسیله)و موجود ناقصی می‌داند که به سمت کمال حرکت میکند.
اما به باورها، جهان‌بینی و فلسفه و نظریات به راحتی حمله می‌کند به دو دلیل:
یک آنکه آنرا بهتر کند
دیگر آنکه هیچ باور و اعتقادی از آنِ کسی نیست.
با اعتراض به باور و عقیده‌ای به کسی توهینی نشده. مردمانی که باور و اعتقادی دارند باید توان اثبات آن را داشته باشند یا انتقاد و اعتراض دیگران را به عنوان حق و واقعیت بپذیرند.
فرد سالم آمادگی دارد باورها و نظریات و اعتقادات خود را، خود و دیگران مورد انتقاد و اعتراض قرار دهند.
با خود و دیگران در جنگ و ستیز نیست ولی با هر نظام باورها و اعتقاداتی درگیر شده، این واقعیت و حقیقت را پذیرفته که از طریق آزادی بیان و عقیده و برخورد و تضارب افکار و عقاید مختلف و متفاوت میتوان عقاید بهتری پیدا کرد و راحت‌تر و آسوده‌تر زیست.
دکتر هلاکویی

I am not saying it would be easy to reach your goal, all I am saying is probably it would be worth it.

و من تا هميشه به همين دلخوشم

Meaning of Life

پس از دانستن بعضی چیزها , چیزی نمیدانم ولی پشتکارِ مشتاقانه ای برای شک کردن عمیق تر تو دانسته هام دارم

ارزش آدمها هنگام خدا حافظی معلوم میشه

همه ی انسانها ارزش دوست داشتن ندارند. -زیگموند فروید

شادی و خوشی تنها چیزیست که با تقسیم شدن با دیگری دو برابر می شود [ آلبرت شوایتزر]

آدم های وسواسی؛ ولی‌ آدم‌های شاد

زندگی‌ مانند یک پتوی کوتاه است.
آن را بالا می‌کشید، انگشت شستتان بیرون می زَنَد؛
آن را پایین می‌کشید شانه‌هایتان از سرما می لَرزَد...
آدم های وسواسی؛
مدام در حال تست اندازه پتو هستند و زندگی را نمی فهمند!
ولی‌ آدم‌های شاد؛
زانوهای خود را کمی‌ خم میکنند و شب راحتی‌ را سپری می کنند.
ماریون هاوارد