یه سری افراد یه خاصیتی دارند میتونند با ندونم کارهاشون شما رو ا یه مدتی در فضای آدرنالین و دوپامین سرگردان کنند ، البته خیلی به آدرنالین نزدیک بودیم.
آدرنالین
دوپامین
سروتونین
اکسیتوسن
واسوپرسین
Friday, November 30, 2012
Let me tell you something you already know. The world ain't all sunshine and rainbows. It is a very mean and nasty place and I don’t care how tough you are, it will beat you to your knees and keep you there permanently if you let it. You, me, or nobody is gonna hit as hard as life.But it ain't about how hard you hit;it’s about how hard you can get hit, and keep moving forward. It’s How much you can take, and keep moving forward. That’s how winning is done.
جودی! کاملا با تو موافق هستم که عده ای از مردم هرگز زندگی نمی کنند و زندگی را یک مسابقه دو می دانند و می خواهند هرچه زودتر به هدفی که در افق دوردست است دست یابند و متوجه نمی شوند که آن قدرخسته شده اند که شاید نتوانند به مقصد برسند و اگرهم برسند ناگهان خود را در پایان خط می بینند. درحالی که نه به مسیر توجه داشته اند و نه لذتی از آن برده اند. دیر یا زود آدم پیر و خسته می شود درحالی که از اطراف خود غافل بوده است. آن وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی تفاوت می شود و فقط او می ماند و یک خستگی بی لذت و فرصت و زمانی که ازدست رفته و به دست نخواهد آمد. ... جودی عزیزم! درست است، ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم آنها را دوست داریم و به آنها وابسته می شویم. هرچه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد علاقه و وابستگی ما بیشتر می شود. پس هرکسی را بیشتر دوست داریم و می خواهیم که بیشتر دوستمان بدارد باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم در دلش ثبت شویم. دوستدارتو : بابالنگ دراز
بعضی وقتا انسان با یک تخیل و رویائی پیش میرید و وقتی که واقیت محکم جلوی شما ایستاد اون موقع اون رویا رو تغیر میدید.
مادامی که انسان فک کنه دیگران از اون خوشهشون میاد خطری اون رو تهدید نمیکنه ، این دقیقن همون چیزیه که مردم به احترام اهمیت میدن ، چون فکر میکنن وقتی مردم احترام بهشون میزارند ناسزا بهشون نمیگند واون یه نو سپری است برای احساس آرامش . به همین دلیل که انسان ها به همون میزان که نگران ترند به این اداب و مراسم و مناسک بیشتر اهمیت میدادن